Een echt mens

En toen was het ineens stil op dit log… Tsja, er gebeurde ineens zoveel dat ik er niet meer aan dacht. zo gaat dat. Maar nu krijg ik er toch wel weer behoefte aan om mijn verhaal te doen, te vertellen wat er in mijn wereldje gebeurd(e). Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn en er zullen ook best wel klaaglogjes volgen, maar hee, het is mijn log hè?
Ik wil gewoon mijn verhaal doen, dingen voor mezelf op een rijtje zetten en misschien stiekem wel lieve reacties krijgen. Mocht er nog iemand hier lezen…

Ik ben bang dat het een verhaal in meerdere delen wordt, want het is veel!

Goed, daar gaan we dan…

De zomer van 2011 begon voor mij moeilijk, want ik merkte dat ik toe was aan lichttherapie en net in die maand was de afdeling lichttherapie bij PsyQ gesloten. Tsja, ze richten zich daar toch meer op mensen met een winterdepressie en die hebben daar in juli verdraaid weinig last van. Helaas heb ik een atypische depressie en dat is eigenlijk een winterdepressie, het hele jaar rond.
Ik bedacht me dat we toch naar Frankrijk op vakantie zouden gaan en heel veel buiten zouden zijn en dat dat me waarschijnlijk heel erg goed zou doen. Ik waagde het erop. (al had ik anders echt niet geweten wat ik moest doen)
De week in Frankrijk deed me inderdaad goed, alleen niet qua depressie. Gelukkig kreeg ik van mijn lieve vriendin een lichttherapielamp en toen ik thuis kwam ben ik daar meteen gebruik van gaan maken. Ik had het al een paar keer bij PsyQ gedaan en wist dus precies hoe en wat.
Nou, die lamp hielp geweldig. Ge-wel-dig! Wat voelde ik me goed daarna, echt superduper. De rest van de zomer heb ik gevlogen, zette ik een webwinkeltje op en had allerlei geweldige ideeën. Ook met het meisje ondernam ik allerlei activiteiten en wat vond ze dat fijn. (het vorige logje was echt een momentopname ;-))

En toen zouden de scholen weer beginnen en voelde ik mijn stemming dalen. Bijna wel met het uur. Een doktersbezoekje was wel handig, want dit ging wel heel erg hard.
Daar zaten mijn man en ik op de stoeltjes voor het bureau van onze huisarts. Een nieuwe, waarmee we nog niet echt veel contact hadden gehad.
Ik deed mijn verhaal, hij stelde heel veel vragen en toen noemde hij het woord bipolair.
Alsof ik tegen een muur opliep.

Ik heb namelijk een opleiding gehad in de verzorgende sector en herinnerde me de bipolaire stoornis nog wel uit het vak psychiatrie. En als ik keek naar wat ik daar had geleerd, werd ik echt niet blij. Daarbij het ik ook nog een collega gehad die in een manie terecht kwam en dat heb ik gedeeltelijk van redelijk dichtbij kunnen zien en dat was ook niet fijn.
*slik*
De dokter stelde me niet echt voor om hulp te zoeken bij PsyQ of zo, maar schreef me wel medicijnen voor om weer wat rust in mijn hoofd te krijgen. Ik sliep namelijk bijna niet meer. Ik kreeg Seroquel in een langwerkende dosis. En ik moest bloed laten prikken om het een en ander te laten controleren. En volgende week terugkomen.

Nou, na drie dagen was ik zo high van de Seroquel dat ik lag te giechelen op de bank en het plafond wilde aaien, dus dat was niet goed. Naar de dokter gebeld en ik moest er meteen mee stoppen. als ik dan op maandag weer langs zou komen, zouden we kijken wat ik dan zou krijgen.
Die maandag daarop zat ik er weer en bespraken we dat ik 25 mg Seroquel zou slikken (dat is echt, echt heel weinig) en kijken hoe dat zou gaan.
En toen kreeg ik ook nog het bericht dat uit de bloeduitslagen bleek dat ik diabetes had. Type II dus.
Ruk!

Dus nog meer pillen erbij, afspraak met de diabetesverpleegkundige en de diëtiste, pfff…

Maar er gebeurde in die tijd wel iets bijzonders. Mijn moeder (eigenlijk allebei mijn ouders) toonden zich heel erg betrokken en ik liet ze binnen. Dat was nog niet eerder zo gebeurd.
Het was zo fijn om na ieder doktersbezoekje mijn moeder te bellen en te vertellen wat er was besproken en hoe het ging.

Ik stop er nu even mee, want ik kom nu dichtbij een heel moeilijk punt. Volgende keer meer!

Het is zo’n dag waarmee alles eigenlijk wel mis is en dan voornamelijk mijn lijf èn mijn humeur. Alles doet pijn, pijn, pijn en daarvan zakt mijn humeur helemaal beneden het nulpunt.

Als mijn allerliefste dochter besluit dat ze vandaag nog liever dan lief wil zijn en dan het liefst de hele dag met me knuffelt en tegen me aan geplakt zit, zakt mijn humeur nog een beetje dieper.
Als ik me dan besef dat de zomervakantie wel heel leuk is, maar dat ik mijn vriendin erg mis en dat de eventuele afspraakjes met haar waar ik me stiekem op verheugd had niet doorgaan, omdat zij hoognodig en wel gegund heerlijk lang op vakantie zijn, zakt mijn humeur tot de bodem. Omdat ik mezelf dan zo’n stomme trut vind… *bloos*
Dan besluit mijn dochter wat acties te ondernemen die over het algemeen ervoor zorgen dat ìk straks weer loop te ruimen, mijn man vergeet wit brood te kopen en ik hoef alleen maar te dènken aan de was die nog in de droger zit en het eten wat straks gekookt moet worden
Als mijn dochter dan besluit wat acties te ondernemen die er over het algemeen voor zorgen dat ìk straks weer loop te ruimen en mijn man wit brood vergeet te kopen, hmpf…

Maar dan krijg ik ineens een ingeving en kijk eens naar dat appje op de iPhone.
Ja hoor, het is weer zover…

Vroeger, toen ik nog een klein mensje was, gingen wij altijd in de grote vakantie naar Frankrijk. Met een vader die leraar was, hadden wij altijd zalig lange vakanties en stonden we vaak vier weken op een camping met onze tenten.
Dat waren geen luxe campings; vaak hadden ze alleen een receptie en sanitaire voorzieningen. Maar wat hadden we altijd plezier.
Spelen met Franse kindjes, dobberen in een eventueel aanwezig meer, alle andere mensen bijnamen geven, barbecueën en ‘s morgens héél vroeg in ons tentje keihard het Wilhelmus zingen zodat het over de hele camping schalde en het schaamrood op mijn moeders kaken stond… :)

In die tijd ontstond mijn droom, want ik zag mezelf later als ik groot zou zijn wel in een Frans dorpje wonen en dan ‘s morgens in mijn ochtendjas en met krulspelden in stokbrood halen en melk bij de boer.

Tot zo’n vijftien jaar geleden mijn beste vriendin via de chat een fransman leerde kennen, naar Parijs vertrok om te kijken of hij ècht zo leuk was en nooit meer terugkwam.
Een paar weken geleden vierden we een weekje vakantie bij ze, in hun huis in een dorp. Ze legde een paar krulspelden voor me op tafel en ik wist: ze heeft mijn droom gestolen!

En ik gun het haar zo…

Ooit, lang geleden, had ik een log. Een vreselijk log met allerlei knipperende elfenplaatjes, een tekst die door de statusbalk scrolde en tot overmaat van ramp óók nog muziek die automatisch begon te spelen. En ik was zo trots dat ik allemaal zelf uitgevogeld had hoe het werkte, haha!
Ik kwam natuurlijk op allerlei andere logs, want het was toen een heel gezellige tijd met gezellige loggers die allemaal ook leuk bij elkaar reageerden. Soms denk ik er met heimwee aan terug, maar soms moet je dingen ook loslaten hè? ;-)

Er was echter één logger die ik wel erg leuk vond en helemaal mijn type. Als ik nu die foto’s zie, moet ik heel hard lachen, want mijn smaak is nu toch iets anders… *proest*
Maar goed, om een lang verhaal kort te maken; toen ik eenmaal bij hem durfde te reageren, reageerde hij bij mij, gingen we mailen, chatten en spraken we af dat ik bij hem erwtensoep ging eten.
Dat laatste was het allerleukste! We lachten, we maakten foto’s, we kletsten, hij deed Hans Teeuwen en Theo Maassen na, we aten erwtensoep en hij vertelde mij, uit zijn hoofd, een sprookje. En ik geloof dat ik toen een beetje verliefd werd.

Jaap Fischer – Sprookje

Een koning had ‘s vijf zonen en een prinses
Zij nu had goudblonde lokken
en ogen als meren die niet konden jokken
En ze was de jongste van de zes
Maar, deze prinses was huwbaar
Vaak gingen de koning en z’n zonen vroeg op pad
En dan joegen ze de hele dag
Terwijl zij thuis te dromen lag en wachtte op
Ze wist niet wat
En deed ze een stap naar buiten
Dan lagen er vreemde prinsen in het gras
Vreemde prinsen te fluiten
Die wisten allang hoe laat het was
En de koning zei: ze kon krijgen wat ze bliefde
Ze kon vrijen met lakeien
Ja maar, zeien de zoons, ja, maar dat is geen liefde
En toen kwamen er drie mannen aan de poort om over liefde te vertellen
En de eerste was een geleerde, en de tweede was een vreemde snoeshaan
En de derde was Hans
En de geleerde mocht beginnen:

Liefde is minnen
En samenzijn
Iets nieuws beginnen, mijn is dijn
Warm van binnen
Verlegenheid, samen in zee, geen ach, geen wee
Maar hola nee, genegenheid
En liefde is niet houden van
Je kan van zoveel vrouwen houwen
Je kan met zoveel vrouwen trouwen
Als je er wat in ziet
Maar liefde is dat niet
Je houdt van kip met appelmoes
En toen knikte de prinses, want ze hield ontzettend veel
Van kip met appelmoes
En toen had de geleerde het over Amor en Caritas
En wat het verschil daartussen was
Over Agap�, Eroos en Filia
Over een diner voor twee met dansen na
En de prinses was stil en zo luisterde ze
En toen ze wat mocht vragen fluisterde ze
En zoenen
Zoenen staat niet in Koenen, zei de geleerde
En ging

En toen mocht de vreemde snoeshaan
En die zei:
O, hoe bestaat het dat ik hou van een lelijke vrouw
Zo lief, zo zacht en toch zo lelijk als de nacht
Zelfs als ze lacht
O, hoe bestaat het dat ik hou van een lelijke vrouw
Ik sluit m’n ogen en haar hand sluit in mijn hand
Juist zo klein als zij moet zijn, precies zo fijn als zij moet zijn
Als wijn die je zacht ondermijnt, overmant
En dan weet ik dat ik hou van een beeldschone vrouw
Die zon verduistert, meer zingt dan fluistert
Naar niemand luistert
O, dan weet ik dat ik hou van een beeldschone vrouw
Maar als ze langs sjokt als een paard
Een lelijk paard
De kop omlaag, de vormeloze dijen
Die kinderen doet schreien en schichtig springt en jachtig verder jaagt
Dan oog ik naar de vrouw waarvan ik hou
Ze komt weerom, ik sluit m’n ogen
Dat is dom
Ik weet niet goed wat ik moet doen met deze vrouw
Waarvan ik hou

En toen mocht Hans.
En Hans zei: Ja, ik weet het nog niet
Maar, het moet een meisje zijn met
Prachtige kleren en goudblonde lokken
Met ogen als meren die niet kunnen jokken
Een mond als van honing en dan weer scherp als een mes
En hopelijk is haar vader koning en zij dan prinses
Maar
Ze moet Liesje heten

En toen keek de prinses hem aan en zei:
Ik heet Esmeralda
Maar zeg maar Liesje

En we zoenden. En dat doen we na 7,5 jaar nog steeds. :)

Als ik mijn fiets aan het wegzetten ben en ik hoor een paar zestienjarige jongens “lekker ding” roepen, dan wéét ik dat het niet naar mij is. Want met mijn 43 jaar, mijn overgewicht, mijn grijze haren en mijn default gezicht met uitdrukking “Silence, I kill you!” maak ik me echt geen illusies meer. Laat staan met het kinderzitje op mijn bagagedrager.
Maar als ik dan toch even voorzichtig om me heen gluur en verder niemand in de buurt zie, dan moet ik toch even glimlachen.

Soms zit het mee en soms zit het tegen, that’s life.
Zo zat het heel erg mee dat mijn man heel veel werk had in zijn eigen bedrijf, zoveel dat hij wel 24/7 kon werken. Zo zat het tegen dat het gewoon niet genoeg opleverde om van te kunnen leven.

Dus…

Moesten er dingen op een rijtje gezet worden (o.a. met behulp van een budgetcoach) en beslissingen genomen worden.
We doen het hartstikke goed, dat scheelt al en we hebben geen schulden (behalve die ene hele grote, ook wel hypotheek genoemd ;-)), maar het is wel even passen en meten. En een vast inkomen is dan ook wel handig.

Dus…

Heeft mijn man de allergrootste beslissing genomen door zich weer in te laten schrijven bij het UWV en meteen op zoek te gaan naar een vaste baan. Het verdrietigste eraan is dat hij zich nu verplicht uit moet laten schrijven bij de KvK.
Ik vind het heel moeilijk om mijn man zijn droom op de lange baan te zien schuiven, want dit was wat hij wilde en waar hij goed in is. Maar gelukkig is hij nog niet uitgedroomd en neemt hij nu wat meer tijd om ‘m uit te voeren.
Ik zie mijn man graag dromen… :-)

En de rest? Ach, dan gaan we maar budgetteren, daar schijn je niet heel erg minder gelukkig van te worden. Wat anderen kunnen, kunnen wij ook, zeker weten!

Bij Zosaar en Saskia zag ik deze tag en aangezien mijn log toch best nieuw is en ik niet verwacht dat ik al meteen getagged ga worden, pik ik ‘m gewoon zelf even op. :)

Wat is de bedoeling?
- Je plaatst een printscreen van je bureaublad, ofwel het scherm waar je achtergrond en programma’s etc staan
- Je geeft een korte toelichting bij je achtergrond en de programma’s
- Je tagged een aantal mensen

Dit is dus mijn bureaublad

Netjes hè? Hij wil nog weleens vollopen met foto’s die ik dan even bewaar, of haakpatroontjes, maar eens in de zoveel tijd moet alles er weer af. Daarom ook het mapje ‘los’, daarin komen alle bestanden die ik nog een plekje moet geven.
Verder staat er het haakpatroontje waar ik nu mee bezig ben en een foto van een gehaakt aapje wat ik als voorbeeld ga gebruiken voor een volgend projectje.
De meest gebruikte programma’s staan gewoon in mijn taakbalk en van de minder vaak gebruikte programma’s heb ik shortcuts gemaakt en die verzameld in een map en die map ook toegevoegd aan de taakbalk. Zo hoef ik niet diep in den laptop te graven om een programma te vinden.
Dat was alles eigenlijk, want het is niet zoveel. :)

Oh ja, mijn wallpaper is van Pimpelmees en die download ik netjes als er weer een nieuwe uitkomt.

Ik moet een aantal mensen taggen, maar ik weet helemaal niet of men daar nog wel van houdt… Ik ga het toch proberen!
Eh, Jochwen vindt het vast leuk. :) (maar die heeft een log achter wachtwoord hoor!)
Oh, Joyce smeekte me ook of zij getagged mocht worden. Nou, hier is hij dan meid, ik ben benieuwd! ;-)
Verder weet ik het ècht niet hoor, moet er echt weer helemaal inkomen met loggen en sociaal zijn en bij anderen reageren enzo…

Vroeger, op mijn andere log, had ik een aantal principes. Zo logde ik nooit over politiek en slechts zelden over het nieuws. Ik deed niet aan linkjespolitiek en probeerde ik een heel klein beetje stabiel over te komen (alsof dat ooit gelukt is *rolt met ogen*)

Dit keer gooi ik al mijn principes overboord en doe ik alles wat ik eerder ‘fout’ vond!
Dus, wie wil er linkje ruilen? *grijns*
Ik ga mijn mening vaker ventileren!
Ik wil ook getagged worden!!

Maar één ding zal er nooit veranderen: er zal nooit automatisch muziek gaan spelen als je mijn site opent. Dat beloof ik!!

Ik geef het toe: ik test mijn man.
Als hij zich geschoren heeft, sta ik boven de wastafel te turen of alle haartjes wel wegegpoetst zijn. Als hij de afwas gedaan heeft, controleer ik niet alleen het aanrecht en het gasstel, maar trek ik ook de kastjes met servies open om te kijken of alles wel op z’n plaats staat. Ik heb namelijk zo’n man die er niet op let of iets ergens hoort, maar die denkt ‘plek is plek’ en alles gewoon op een leeg plekje schuift. :)
Als hij stofzuigt loop ik stiekem achter hem aan om te kijken of hij alle stofwolkjes wel ziet en heel stiekem stuur ik hem dan bij door aan een bepaalde kant langs te lopen.
Zo ben ik eigenlijk continu bezig met testen en dat is best druk.

Er is echter één test waar hij grandioos voor slaagt; de papatest. Want als ik het blije koppie van mijn dochter zie als hij met haar speelt, dan vergaat me iedere behoefte tot testen.

Geslaagd!

Ik kan me van vroeger nog herinneren dat we voor onze verjaardag altijd mochten kiezen wat we ‘s avonds aten. Mijn zusjes kozen steevast voor pannenkoeken (nou ja, ze kozen voor pannekoeken, dat kon toen nog hè? ;-)), zodat mijn moeder in de brandende zon op de camping stond te bakken (ze zijn een dag na elkaar jarig, in augustus!). Ik koos altijd voor tomatensoep en dan wel de soep die mijn moeder zelf maakte. Dat vond ik toch wel het allerlekkerste wat er was. :)
Mijn man, die ook in augustus jarig is, scheen een keer erwtensoep gekozen te hebben. Ik vraag me nog steeds af of zijn moeder dat toen echt gemaakt heeft…

En dan maak je samen een kind, een nog verdraaid leuk kind ook.
Al vroeg kwam ik erachter dat ze geen rozijntjes lust. Pats, weg beeld van een schattig kindje met staartjes dat rozijntjes uit zo’n doosje zit te peuteren. (ze wilde ook al geen staartjes, boehoehoe…)
Pannenkoeken en poffertjes kon ze eerder nog wel enigszins enthousiast van worden, maar dat is snel verflauwd; je doet haar er echt geen plezier mee. Patat ook niet, helaas. ;) MacDonalds is helemaal geweldig, maar dan alleen voor drie kipnuggets, chocomel en het speeltoestel.
Ze is ook niet zo’n snoeper, want bijvoorbeeld lollies en spekkies vindt ze gruwelijk. Geef haar maar een tucje of een bak borrelnootjes, dàt is zo op! :)

Nee, ons kind wordt blij van een boterham met pindakaas, aardbeien, knijpkwarkjes en vissticks met doperwten en appelmoes. Maar wat ze het allerlekkerste vindt?
Tomatensoep, zelfgemaakt!