Een echt mens

Stand van zaken: De schoolarts heeft dus nog steeds niet gebeld (takkewijf) en mijn dochter heeft de afgelopen 9 dagen maar twee ongelukjes gehad. Ha, wraak! *evil grin*
Ik weet nog niet wat ik wil hoor; toch nog contact met haar hierover of het maar (weer) gewoon op z’n beloop laten.

Ik zag net op twitter even wat tweets langskomen over vriendinnen hebben en hoeveel en zo en eigenlijk moes tik een beetje grinniken, want ik was daar van de week al mee begonnen over te schrijven, maar dat logje is nog een concept. Ik kwam er even niet uit en kon niet goed onder woorden brengen wat ik nou precies bedoelde.
Maar ja, ik heb een aantal niet zo leuke ervaringen met ‘vriendinnen’ die de verhoudingen in de vriendschap nogal scheef trokken, zeg maar, dus ik maak niet zo heel snel vriendinnen meer.
Soms heb je echter mensen die zich niks aantrekken van al je blokkades en rechtstreeks met hun hele gezin doorlopen naar je hart. Daar doe je dan niks aan, dat moet je dan maar gewoon accepteren en van genieten hè? ;)
Ik twijfel alleen altijd aan mezelf, of ìk wel zo’n goede vriendin ben. Ooit heb ik van twee verschillende mensen te horen gekregen dat ik overenthousiast en daardoor te overweldigend ben en dat ik daardoor mensen afschrik. Dat heeft zo’n verschrikkelijke rem op mijn doen en laten naar anderen toe gelegd, dat ik bijna niet meer durf. Dat ik me schuldig voel als ik enorme behoefte heb aan een afspraak met een vriendin terwijl zij al andere afspraken heeft. Dat ik me vaak afvraag of ik wel genoeg interesse tóón, want ik mijn hoofd leef ik wel mee met alles en iedereen, maar door die rem komt het er gewoon heel vaak niet uit. En nog meer van dat soort dingetjes die voor mij door de ervaringen niet zo heel vanzelfsprekend meer zijn.
Dat is wel moeilijk hoor, want ik ben ik en ik probeer ook echt altijd ik te zijn, maar dit heeft er toen zo ingehakt dat het heel moeilijk is om mezelf daarin weer terug te vinden. En als me dat dan lukt, als ik daarin mijn spontane overweldigende zelf weer terugvind, hoe gaan de anderen dan daarop reageren? Dan schrik ik mensen misschien juist weer af.
Lastig hoor…

Maar goed, vandaag is het zondag (duh), mijn man is de hort op en mijn dochter en ik houden pyjamadag. Denk ik. (ik sta vast zo weer de wasmachine te vullen en te stofzuigen, haha)

Ik erger me eigenlijk best snel aan andere mensen, tot mijn grote schaamte. Het is namelijk alleen op mijn eigen doen en laten gebaseerd en alles wat daarvan afwijkt is gewoon zwaar irritant.
Hm, dit komt wel erg arrogant over hè? Maar ik ben er gewoon van overtuigd dat de manier waarop ik alles doe het beste is, anders had ik het natuurlijk wel anders gedaan. ;)

Nee, waar ik me aan erger is dat mensen gewoon niet meer sociaal lijken te kunnen doen en zijn en dat uit zich in een heleboel kleine dingen. Daarvoor hoef je eigenlijk alleen maar de straat op en om je heen te kijken. Mensen houden gewoon geen rekening meer met elkaar en doen geen stap opzij als je ze wil passeren. Auto’s die uit een zijstraat komen, gaan midden op het fietspad staan en steken ‘machteloos’ hun handen in de lucht als je aan komt fietsen en aangeeft dat je erlangs wilt.
In de supermarkt gaan een paar vrouwen met buggy’s gerust uitgebreid midden in een gangpad staan kletsen, kijken om als je aan komt lopen en praten dan rustig verder zonder een stap te verzetten.
En dan de geluidsoverlast. Wáárom moet je per se de muziek in de auto zo hard zetten dat je de kilometer om je heen alles neer blaast? Nou ja, van mij mag het best hoor, je wordt er tenslotte zelf doof van, maar hou dan in godsnaam die raampjes dicht en spaar je omgeving. Ik vind dat nogal opdringerig als je je omgeving dwingt om naar jouw muziek te luisteren.

Gewoon even een paar voorbeeldjes van mijn ergernisjes, want ik ben ze ook snel genoeg weer vergeten als ik doorloop hoor… :)

Oh, wat ben ik toch boos op de schoolarts!
We hadden voor gisteren de afspraak staan dat ze me terug zou bellen, maa rik heb dus tot nu toe nog niks gehoord. Bah.
Ik heb nu dus echt het gevoel niet serieus genomen te worden door haar. Zij moet toch ook wel doorhebben dat mensen niet voor niks en voor elk wissewasje bellen?
Kijk, mijn kind heeft inderdaad niet een ernstig gedragsprobleem wat ieder moment uit de hand kan lopen (laten we even overdrijven), maar ik wil gewoon hulp in hoe ik met mijn kind om moet gaan. Gelukkig gaat het de laatste week aardig en dat ook dankzij de vier droge dagen, maar wie weet hoe het volgende week weer gaat?
Pfff, ik heb dus ook geen zin om wéér bjz te bellen om te vragen hoe en wat, dat is zo’n gedoe.

Wedden dat ze straks belt als ik op de fiets zit, of in de Xenos loop. Bah! :(

Vanaf eind vorige week voel ik me een heel stuk beter dan de weken ervoor. Ik was zó moe en neerslachtig en ik begrijp maar niet waar dat vandaan kwam. Misschien door het weer, want het was best koud weer en dan krijg ik toch flink last van de fibromyalgie. Pijn is gewoon niet leuk en daar word je nou eenmaal niet gezelliger van, ik denk dat iedereen dat kan beamen.

Ik liep een paar dagen geleden over van alles na te denken en bedacht me dat ik me best vaak erger aan mensen. Echt slecht! :) Maar ja, als iedereen nou gewoon dacht en deed als ik, dan hoefde dat niet meer, maar dan zou ik ook niemand meer uit kunnen lachen, denk ik.
Alhoewel… Ik lach mezelf ook nog dagelijks uit! *grin*
Maar serieus, ik verbaas me er soms over hoe egoïstisch mensen zijn op àlle fronten en hoe weinig tolerant. Oke, ik erger me ook best vaak, maar ik zeg niks hè, dat scheelt.
Het viel me gewoon ineens op dat er veel aso’s zijn, maar ik woon dan ook in een grote stad, dus de kans dat ik er een tegen kom is wel heel erg groot.

Neem nou dat gevalletje van de schoolarts. Die zou die donderdag bellen, maar dat ging niet door. Bureau jeugdzorg belde dat ze op cursus was en dat ze op vrijdag zou bellen. Nou, prima.
Vrijdag heb ik de hele dag zitten wachten, want het is voor mij wel zo belangrijk dat ik het niet wilde missen.
Om half vier moest ik toch echt even een paar boodschappen doen en heb ik onderweg nog gekeken of de telefoon wel aan en hard stond. En dan nèt toen ik thuis was en de boodschappen (wel 5 stuks) opruimde heeft ze gebeld en natúúrlijk was het muteknopje van de telefoon verschoven. Grmpf.
Dat was om kwart over vier en ze heeft dus gewoon niet nog een keer geprobeerd te bellen. Ik pissig natuurlijk!
Op maandagochtend hing ik al heel vroeg weer met bjz aan de telefoon om te vragen of ze me nog een keer ging terugbellen en dat zouden ze regelen. Als ze op vrijdag nog niet gebeld had, moest ik hun maar weer bellen. Hm.
Op dinsdagochtend belde ze gelukkig al terug en heb ik mijn verhaal kunnen doen.
Mijn dochter schijnt dan toch een wat apart geval te zijn, want ze wist het ook even niet en wilde nadenken en overleggen met collega’s. Of ze dan op donderdagochtend terug mocht bellen.
Nou, prima toch?

Donderdag niks.

*zucht*

Op vrijdag, een speciale dag bij mijn dochter op school waar ik de hele dag bij was, belde ze om kwart over twee, toen ik nog daar stond. Tsja, dat kwam echt even niet uit, want ik ga daar natuurlijk niet uitgebreid over mijn dochters onzindelijkheid praten. Hoe graag ik dat ook wilde…
Maar mevrouw de schoolarts heeft het schijnbaar zo druk dat ze bijna geen tijd heeft en alle afspraken uitlopen, want ze wilde me donderdagochtend al terugbellen, maar toen liep er ook al een afspraak uit.
Uh, pardon? Wilde terugbellen? Ze zóu terugbellen, dat hadden we afgesproken! Stomme trut! Ik voelde me ineens zó onbelangrijk dat ik er niet eens op gereageerd heb. Nou kon dat ook niet echt, daar midden in school, maar toch…
Maar goed, ze heeft het zó druk dat ze pas aankomende donderdag terugbelt.

Uit wraak is mijn dochter vier dagen zindelijk geweest. Net goed.

Het lijkt alsof ik heel open ben, maar er is zoveel wat ik niet vertel. Als ik dan op twitter problemen van anderen lees, of problemen met hun kinderen, dan heb ik soms zo de behoefte om te schreeuwen: “dat heb ik ook!!” Maar dan laat ik ze in hun waarde en trek ik het niet naar mezelf en lees het alleen maar en reageer soms.
Maar in de tussentijd gebeurt hier in huis natuurlijk ook het een en ander…

Zo is mijn dochter van bijna 5 altijd een slechte slaper geweest. Twee jaar terug zijn we met haar naar het slaapcentrum geweest en door de adviezen die we daar kregen was het slapen al een heel stuk verbeterd. Het is zelfs een tijd goed gegaan!
Langzamerhand werd het toch een stuk slechter en een paar maanden terug werd het zelfs zo slecht dat mijn man en ik besloten om afwisselend bij haar te slapen.
Vorige maand besloten we het af te gaan bouwen en ons kermisbedje steeds een stuk verder van haar bed te leggen en sinds vorige week vrijdag slapen mijn man en ik zowaar weer samen op de goed plek: ons eigen bed!
Helemaal in overleg met mijn dochter èn met haar goedkeuring. Niet dat het daarvan afhing natuurlijk, maar het was wel heel fijn om te zien dat ze er zelf ook aan toe was.
Het gaat hartstikke goed, maar ik moet zeggen dat het wel weer even wennen is dat iedereen weer op z’n eigen plek slaapt. ;)

Het eten gaat de laatste tijd zowaar ook wel goed en ze eet nu ook regelmatig zelf. Kan ik mijn bord ook eens leeg eten terwijl mijn eten nog warm is. ;)
Het leuke is dat ze nu ook echt meer van het eten lijkt te genieten en dingen echt lekker vindt, terwijl het eerst alleen maar een noodzakelijk kwaad leek. Dat maakt het koken ook een stuk leuker.

Helaas heeft ze nog grote problemen met zindelijk zijn. Ze heeft nog een nachtluier en daar kan ik nog wel even mee leven, maar overdag is het ook nog een ramp. Op sommige dagen gaat het goed, dan blijft ze droog. Op andere dagen is ze soms wel zes keer nat en daar baal ik ontzettend van.
Vandaag haalde ik haar uit school en toen had ze haar reservebroek aan, nat geweest dus. Ze draait zich om in de hal van school en ik zie dat haar reservebroek dus ook al nat is. :( Terwijl ze naast me stond, had ze in haar broek geplast.
Ik weet gedeeltelijk de oorzaak wel, want ze wil niet stoppen met spelen om naar de wc te gaan, maar soms staat ze midden in de kamer te dansen omdat ze moet plassen en is ze niet aan het spelen. Waarom gaat ze op die momenten dan ook niet?
Ze is heel lang bang geweest voor de dopjes op de deksel van de wc bril en die heb ik dus heel lang voor haar vast moeten houden, terwijl zij op de wc zat (don’t ask!), maar daar zijn we nu gelukkig vanaf.
Vanmiddag was ik het zat! Toen we thuis waren en de natte kleren uit waren heb ik de telefoon gepakt en bureau jeugdzorg gebeld voor advies. Donderdag word ik door de schoolarts teruggebeld en ik hoop echt dat ze me kan helpen. Ik weet het namelijk echt niet meer, ik ben radeloos…

Maar verder is het echt een geweldig lief meisje hoor… :)

Het is een feit dat ik last heb van paranoïde verschijnselen. Nee, niet zoals ieder mens weleens wantrouwig is, maar echt, horend bij een chronische depressie.

Echt, zwaar kut is dat, want wanneer wantrouw ik terecht iets/iemand en wanneer sla ik door? Ik vind het zó moeilijk om het verschil daartussen te zien.
Zeker op internet is dat lastig, want ik kom de namen tegen van mensen met wie ik het contact verbroken heb en ben bang dat ze mijn tweets zullen lezen, mijn foto’s bekijken en meer van mij weten dat ik van hun.
Ik vind het moeilijk om te lezen dat zo iemand een meelevende reactie geeft op een log, terwijl ik weet dat een paar jaar terug diegene minachtend sprak over de logster.
Het heeft, denk ik, ook met mijn gevoel voor rechtvaardigheid te maken, want ik voel me erg ongemakkelijk als ik dat dan lees, maar ik moet ook gewoon los kunnen laten. Poeh…

Ik voel dit soort dingen dus al een poosje zo en heb daarom ook mijn oude log verwijderd. Er zit nu een slotje op mijn twitter en er zijn nog een heleboel dingen die ik van internet wil verwijderen.
Sla ik door? Hm, ik denk het niet. Het gaat nu goed met me en het voelt meer alsof ik minder behoefte heb om dingen in het openbaar te delen en dat gevoel is er al een poosje. Het ‘tegenkomen’ van oude bekenden heeft me alleen tot actie doen overgaan.
Eigenlijk trek ik me gewoon een beetje terug uit het openbare leven. :)

Een van de nadelen van een schoolvakantie en een zzp-er als man is dat je vrijwel geen minuut voor jezelf hebt. Daarom heb ik geen tijd gehad om te schrijven, terwijl mijn hoofd toch aardig overloopt met logjes. Heel ouderwets weer, want vroeger had ik dat ook. :)
Nu nog zien dat ik ze allemaal ook echt ga schrijven.

Aan de ene kant vraag ik me af wie hier op zit te wachten, maar dan weet ik het antwoord weer: ik!!
Jawel, ik doe dit lekker voor mezelf en wie er meeleest en zich vermaakt… Nou, die boft!

Ik heb een heerlijk weekend gehad die erg in het teken van mij stond. Ik kan me niet herinneren wanneer ik langer dan een dagdeel voor mezelf had buiten de schooldagen om.
Vrijdag ben ik met mijn dochter een middag naar mijn ouders geweest, omdat mijn man een afspraak met een budgetcoach had bij ons thuis (daarover later meer). Normaal zxou ik daarbij zijn, maar omdat meneer zo handig was het in de schoolvakantie te plannen, was het beter dat we even weg waren.
Ach, nu hebben we heerlijk de hele middag in de zon gezeten en mijn dochter heeft zalig met water gespeeld.

Zaterdag had ik met een vriendin een afspraak voor een hightea, nog voor mijn verjaardag. We hebben dit jaar afgesproken dat we dit voortaan aan elkaar geven en steeds ergens anders heengaan. Toch best jammer dat we maar een keer per jaar jarig zijn, want dit willen we best iedere maand! Het was ook wel weer erg gezellig en vertrouwd. Lekker ouwehoeren en over de kindjes babbelen.

Zondag was het moederdag en daar hebben mijn man en dochter erg hun best op gedaan.
‘s Morgens kreeg ik een lekker ontbijtje op bed, met lieve cadeautjes en ik heb de hele dag echt niets hoeven doen. In de middag weer even een paaruurtjes bij mijn ouders in de tuin gezeten en voor de rest ben ik helemaal vertroeteld.
Het grappige is dat ik van tevoren tegen mijn man heb gezegd dat ik mij wilde laten verrassen, dus geen avondeten uitkiezen en zo. Ik had wel een bepaald idee van wat hij dan waarschijnlijk zou gaan koken en dat klopte gewoon, hahaha!
Nou, hij heeft zijn vaderdagverwendag ook wel verdiend hoor. :)

Vandaag was de eerste schooldag na de vakantie en ik kan merken dat het heel intensief is geweest in de vakantie; ik was moe! Morgen heb ik lekker de hele dag voor mezelf, want op dinsdag blijft mijn dochter altijd over. Ik heb er nu al zin in!

Ik vind de schoolvakanties best zwaar, ook omdat ik er vrijwel in mijn eentje voor opdraai. Mijn man werkt veel uren en heeft het op het moment ook echt razend druk. Mijn dochter vraagt ook best wat aandacht, wat ik haar ook graag geef, en dat kan zo vermoeiend zijn.
Ik moet zeggen dat ik af en toe wat wegzak in mijn vermoeidheid (fibromyalgie, chronisch vitamine D tekort), maar dat het me toch ook wel weer lukt om mezelf weer bij elkaar te rapen en wat leuks met haar te gaan doen.
Ik vind het alleen zo lastig dat we daar niet zoveel geld voor hebben en bijna alles is gewoon duur. Maar goed, morgen gaan we samen naar de film en een mooie ballon scoren op de kermis; die heeft ze wel verdiend. :)

Ik bewonder mijn dochter van bijna 5 er enorm om hoe snel ze contacten kan maken. Twee minuten nadat ze voet in het speeltoestel van een niet nader te noemen fastfoodrestaurant (schoolvakantie hè, dan doe je alles voor je kind) heeft gezet, staat ze al hand in hand met een superschattig jongetje van dezelfde leeftijd.
Ik hoop dat ze dat vasthoudt, dat ze zo open blijft en dat ze daarvan heel veel profijt gaat hebben in de rest van haar leven.